Wil de echte sponsor opstaan ?

Jongstleden zaterdag speelde het voetbalteam wat ik leid een uitwedstrijd om 08:30 uur in Culemborg. Een half uur rijden vanaf onze club is dit dus een soort van ‘midden-in-de-nacht opstaan’-ervaring.

Het team bestaat uit meisjes. Ja meisjes. Al vier jaar samen spelend vanaf hun zesde jaar, twee keer per week trainen en op zaterdag een wedstrijd. Om de setting nader te omschrijven: het was ronduit kloteweer afgelopen zaterdag, regen, kou, wind en al met al verre van ideaal.

De meisjes spelen in deze leeftijdsklasse op een half veld 7 tegen 7 en een wedstrijd duurt 2×25 minuten. Volledig doorweekt en met de ijzige kou als belangrijkste tegenstander stonden de meiden binnen een uur met shampoo op het hoofd te zingen onder de douche. Gewonnen.

Voetbal zoals voetbal bedoeld is.

Een dag later zit ik op de tribune bij FC Utrecht – FC Twente.

Bedoeld als voetbal maar geen voetbal. Rotzooi, staken, paniek, vuurwerk, vernielingen, arrestaties. Mij maakt het verder al niet meer uit wie de schuld heeft. Rotzooi is rotzooi.

Hier stoppen de bedrijven met dure contracten dan hun marketing geld in. Een marketeer heeft berekent hoeveel minuten het team op televisie komt. Hoeveel shirts er verkocht worden en hoe vaak het team de middenpagina van Voetbal International siert.

Hier wordt dan het bedrag op gedeeld, goodwill bij opgeteld, wat belastingvoordeel van afgetrokken en via een geheime toverformule besluit de directie ‘ja’ te zeggen omdat het rendabel lijkt en goed is voor het bedrijf.

Ik ben geen financieel expert maar sponsoring is never nooit rendabel in het voetbal. Sterker nog het kost je soms zelfs je klanten of je imago. Denk aan ABN Amro op het shirt van Ajax en de Rotterdamse opzeggers bij de bank. Ondertussen zijn veel clubs noodlijdend, zijn de salarissen bizar en stapelt zich dit elk jaar verder op.

Het liefst zie ik mijn meiden in mooie shirtjes, trainingspakken en regenjasjes lopen, maar het plezier onder de douche is er bij hun niet minder om.

Wil de echte sponsor met de juiste redenen zich bij mij melden ?

Simpel toch ?

Lief dagboek (22-7-2011)

Lief dagboek,

Los van die fiets, onder dat wielertenue, achter die bril vinden we het lichaam van de wielrenner.

De wat dikke bediener van de bodyscan op Schiphol is speciaal getraind in het scannen van de contouren van het lichaam die zich op zijn scherm ontvouwen.

Normaal ziet hij de mens achter de scan al lang niet meer maar bij het passeren van de wielrenner schrikt hij op.
De vreemde verhouding van het onder- en bovenlijf trekt zijn blik langs het scherm naar de persoon die hem passeert. De wielrenner heeft dit eerder meegemaakt en reageert scherp met: ‘Sorry, ik ben een klimmer’. De man veert, met enigszins rode wangen, terug in z’n bureaustoel waar zijn gewicht de vering weer doet ontluchten.

De scan liegt niet, het lijf is vreemd. Het ziet er sterk uit maar ook heel kwetsbaar.
De fiets is bijzaak.
Zet mij op de snelste fiets en nog rij ik als laatste in de koers. Het lijf en de spieren moeten het doen en niet de fiets, het tenue of de bril.

De wielrenner vraagt veel van zijn lijf en het lijf vraagt weer veel aan de wielrenner. Maar net als bij een auto ligt het niet altijd aan de brandstof of de auto lekker rijdt of niet.

Kijk naar Gesink, hij kan eten wat hij wil, maar zijn lijf heeft een klap gehad. Het lijf is weer hersteld maar de deuk in zijn moraal is nog altijd zichtbaar.
Moraal dus.
Onzichtbaar op de bodyscanner, in geen energiereep te vinden, maar het belangrijkste onderdeel in het hoofd van de wielrenner.
Moraal komt op je pad, soms zelfs met 33 hechtingen, en is aan jou om vast te houden en om te zetten in successen.

De moraal zit hem dus tussen de oren, het is de geest.
Het is ook niet verwonderlijk dat bij een duursport als het wielrennen dit een grotere rol speelt dan in welke sport dan ook.
Je hebt meer tijd om je van alles door het hoofd te halen. En iedereen die maar onafgebroken van alles in je oren schreeuwt.

Vroeger op mijn lagere school hadden wij als sportdag een 1/8 triathlon en ik wilde deze graag winnen. Ik besloot te gaan trainen op het fietsen.
En wel op de racefiets van mijn vader met rondjes in de straat. Het lopen en zwemmen zou wel lukken. In elke rondje fietste ik langs het ouderlijk huis, waar mijn oudere broer mij met zijn gelach wees op het belachelijke van mijn training.

Weg moraal voor wat de training betreft. Ik werd uiteindelijk vierde in de triathlon.

Geen podium geen prijs.
De slechtste start die je je kan voorstellen in de opbouw van moraal.

Mijn broer is de schuldige dat ik nu achter mijn pc zit en niet straks met de mannen de l’Alpe d’Huez op draai.

Lief dagboek (14-7-2011)

 

 

 

 

 

Lief dagboek,

Slecht of geen sanitair, rottige ondergrond, de wind, de kou, slecht eten, 16 emmers Gammaverf en dito aantal kwasten.
Je moet er wat voor over hebben om ze te zien maar het kan gewoon. Op armlengte afstand komen ze langs.

Je kan het zweet ruiken en de druppels voelen die van hun armen spatten als ze een tandje lichter schakelen.
Het is uren wachten in de berm. Uitkijkend naar de steeds sterker wordende zon om je klamme spieren van afgelopen nacht weer wat warmte mee te geven.
Je plek afgebakend en beschermd tegen laatkomers begin je vroeg met je meegebrachte sjablonen de namen neer te leggen op het asfalt.

Terwijl je iets ruikt wat het midden houdt tussen koffie, bier en worst staat binnen een half uur de eerste ‘GESINK’ op de weg geschilderd.
De doorgewinterde Klöden fans van de overkant, niet de lulligste, helpen een handje en vragen of ‘RUIJGH’ wel goed gespeld is.

De Duitse 3 kleur die ze in gedachten hadden gaat niet door vanwege het ontbreken van zwart bij mij. Maar als blijk van dank mogen ze MARTIN met mijn verf één bocht verder plaatsen. In ieder geval niet in het Nederlandse stukje dat ik gemaakt heb.

Langzaamaan krijg ik het warm van het werk wat ik op het asfalt leg. De verf droogt niet snel genoeg naar mijn zin en ik zie hier en daar al sleepsporen van de auto’s die er overheen gereden zijn. Nog 6,5 uur wachten en dan zou volgens het snelste tijdschema de eerste hier moeten langskomen. Ik check mijn camera voor de vierde keer vandaag en gooi de overbodige foto’s van die Duitsers er toch maar af.

De tijd vliegt voorbij omdat met het verstrijken de bedrijvigheid toeneemt langs mijn klapstoeltje. De reclamekaravaan komt langs, evenals een groot aantal mensen die de col ook nog even tergend langzaam op willen fietsen. Een vermakelijk gezicht.
Na uren wachten ben ik moe en gun mezelf geen plaspauze meer. Weglopen nu zou killing zijn. Ik plas zowat in mijn broek, gewoon omdat ik moet, maar ook van de spanning.

Langzaamaan neemt het aantal transitorradio’s toe en zie ik opeens mensen uit een camper komen die blijkbaar al uren naar de tv hebben gekeken en precies weten wie er voor rijdt en wat de verschillen zijn.

Mij maakt het niet uit. Ik geniet, van iedere renner. Als enige doel neem ik mij voor om met Cavendish een stukje mee te lopen om hem er even uit te sprinten. Gewoon voor het gevoel.

Dan opeens begint de film, ik herken mijn buurman niet meer, en zie dat de chaos van de dag plaats heeft gemaakt voor complete gekte. De motoren voorop kondigen de renners aan, maar meer dan dat trekt de helikopter de aandacht.

De eerste groep komt voorbij en ik herken in het midden een witte trui en zie pas aan de achterkant dat het Gesink was. Verder dacht ik Schleck te zien (welke weet ik niet) en Evans als kleine rode duivel. Shit vergeten af te drukken en nog geen 35 minuten later passeert de laatste terwijl ik Cavendish compleet gemist moet hebben.

Weinig gezien eigenlijk, herinnering voor het leven.

Wat een sport.